Goede voornemens

Door: Frits Baylé.

Aan het begin van een nieuw jaar heb ik de (goede) gewoonte mijn lezers te vertellen uit welke hoek de wind in deze Dagboeken waait. Dat is ook wel nodig omdat mijn lezerskring steeds groter wordt en mijn vertrouwde vrienden- en kennissenkring ver te boven gaat. Zo zijn er het vorig jaar de bezoekers van de Nijenrode alumni site en VerkopersCafé (VC) site bijgekomen, zodat ik me nu kan verheugen op zeker meer dan 100.000 lezers! Je denkt dan wel eens: “wie denk je wel dat je bent?” Nou, niet Mr G.B.J. Hilterman, die op zondag zorgde dat we geen mond mochten open doen als hij op de radio aan ’t woord was. Meer nog: ik kijk uit naar uw reacties. Noch Peter Mayle, hoewel de titel van mijn schrijfsels dat doet verwachten. Maar ook hij is z’n romantische hutje-tussen-de-wijngaarden periode ontgroeid: zijn huis in Lourmarin staat voor 5,5 miljoen euri te koop. En u bent gespaard gebleven voor de voorspelling van mijn grootvader, meer dan 60 jaar geleden: “dat jong, wordt vast dominee…”. Nee, ik vind het, zoals elke schrijver, leuk gelezen te worden, maar vraag u wel te onthouden dat u meekijkt in míjn dágboek. En dagboeken staan nog steeds voor intieme ontboezemingen. Nou als dat niet prikkelt tot lezen! Maar inderdaad, ik schrijf over alles dat mij roert, bezig houdt, irriteert, verwondert of gewoon vrolijk maakt. En dat in rond de 2500 woorden, zodat het ondanks de vaak lange zinnen en vele getallen leesbaar blijft. Soms gaat het over de Provence, in al zijn schoonheid, glamour, trutterigheid en fransheid. Maar je moet dan oppassen niet provinciaals in plaats van Provençaals te worden. Het kan ook de cultuur zijn die me bezig houdt, waarbij ik elke keer me weer inhoud foto’s op te nemen. En heel vaak is het de politiek en de economie. Waarschijnlijk vormen deze de reden dat onafhankelijke clubbladen wat huiverig zijn, mij in hun kolommen op te nemen. Maar laat ik duidelijk zijn: ik heb geen wervende oogmerken. Ooit in 1966, zorgde ik dat D’66 zijn eerste Appèl gratis gedrukt kreeg en nog steeds staat dat sociaal liberale gedachtengoed mij het meest aan. Nou daar zult u niet van wakker liggen. Eigenlijk schrijf ik niet over Rechts of Links, maar over Goed of Fout en dat kan zowel van Links als van Rechts komen. En wat die getallen betreft: zij zeggen meer dan woorden als “meer” of “veel” en om met de eerste boekhouder in mijn werkzame leven te spreken: “Frits ik lees de getallen in een balans vaak als een spannende detective”. En inderdaad, spannend waren ze in die tijd.

Toch zijn er een paar politici, die mij bij voorbaat voorzichtig en meestal razend maken: dat was Bush jr. en is nog steeds Wilders, maar wie weet stelt hij zijn visie nog eens bij. Hopelijk, want zelf zie ik me dat ten aanzien van hem nog niet zo snel doen. Toch zag ik enige tijd geleden een herhaling van het televisie interview van Theo van Gogh met Pim Fortuyn, bij beiden had ik indertijd mijn vraagtekens, maar nu dacht ik “wat had ik toch tegen die Fortuyn?”. En media die opinie en informatie door elkaar haspelen zijn ook gevaarlijk want, hoe wakker je ook bent, je loopt er in, met open ogen. Immers: “wat gedrukt staat, is waar”, zit bij ons allen ingebakken. En over het Vaticaan schrijf ik ook niet meer. Dat een bolwerk van knappe koppen zó de weg kwijt kan raken. En dan spreek ik nog niet eens over de seks schandalen. We weten toch dat kloosters, internaten en gevangenissen vragen om te ontsnappen, ook als het om je seksuele behoeften gaat. Ik zei al: het gaat me om goed of fout, dus ageer ik tegen alles wat Ultra Rechts of Ultra Links is. Want overtuiging creëert navolgers, maar fanatisme, extremisme roept alleen maar weerstand op. Daarom kan ik toch nog steeds geloven in de rechts-autocratische Sarkozy, die op dit moment de enige lijkt die Frankrijk uit haar bureaucratische, traditionele moeras kan trekken. Daarbij raakt hij wel in een rare spagaat: aan de ene kant voorvechter voor een werkelijk Verenigd Europa, aan de andere kant propageert hij “Made in France: koop Franse waar, dan helpen wij elkaar”! Nou is dat laatste niet eens zo makkelijk, hoewel 72% der Fransen er klaar voor is, want diverse Peugeot en Citroën modellen worden buiten Frankrijk gefabriceerd, terwijl de Japanse Toyota Yaris in Frankrijk het licht ziet. En Coca Cola was al boos omdat de B.T.W. op limonade van 5.5% naar 7% werd verhoogd en dreigde geen investeringen meer in Frankrijk te doen. Nu komt zij met een pagina grote advertentie om te vertellen dat 90% van haar producten in Frankrijk worden gemaakt. Meer nog: dat 3.000 medewerkers in 16 vestigingen in Frankrijk en 15.000 anderen direct en indirect van haar afhankelijk zijn. Het is dan ook voorwaar geen sinecure om met twee petten op en de verkiezingen in het zicht een volk weer op de rails te krijgen. Vooral als dat vastgeroest zit aan zijn eigen grandeur, de gevestigde orde, zijn grootse cultuur en geschiedenis en bijna misdadige vakbond organisaties. In Le Figaro, werden, door de vele onbegrijpelijke afkortingen, in een voor niet-Fransen bijna onleesbaar artikel, de “syndicats” nog weer eens onder de loep genomen. Frankrijk heeft in de EU, met 8% de laagste organisatie graad, Nederland zit met 22% in de middengroep en Denemarken loopt op kop met 80%. De zeven grote bonden aangevuld met wat solidaire groepjes, strijken hier 4miljard euro Staatssubsidie op! En dan spreken we nog niet over de bijdragen die individuele bedrijven aan de ondernemings-comités fourneren! EDF, het Franse elektriciteit bedrijf geeft ze een budget van 480 miljoen, France Télécom 160 miljoen, Air France 93 miljoen en ga zo maar door. En daar boven op komen dan nog eens de vele snoepreisjes en voordeeltjes die aan het organiseren van stakingen en opruiing tegen je eigen bedrijf blijken vast te zitten. Genoeg navel gestaard, genoeg ook gepiekerd over euro’s, Griekenland, de Europese Unie en meer van dat moois. Zoals de klimaat bijeenkomst in Durban, die door al dat economische gedoe, als voornaamste resultaat had, dat Canada zich terug trok uit de in 1997 opgestelde Kyoto Klimaat Overeenkomst. Het is altijd het zelfde liedje: It’s al about the money. Maar er is hoop meldde de Koningin in haar Kerstboodschap, toen zij Gandhi aanhaalde: de wereld heeft voldoende voor al onze behoeften, maar niet voor al onze begeerten. We zijn wel wat jaartjes verder, maar toch. Laten we maar lekker het jaar beginnen met Frankrijk.

Bij ons in Frankrijk.                 

Toen ik vele jaren geleden Dubai verliet om naar de Provence te gaan, waarschuwde de toenmalige consul me met “Weet wel, onder Parijs begint de derde wereld”. En hij bedoelde, met geld en goede woorden kom je daar een heel eind. Gelukkig is dat in de loop der jaren behoorlijk veranderd. Gestimuleerd door de vele buitenlanders en de ondernemers uit Noord Frankrijk die het hier in het zonnige Zuiden gingen proberen, worden steeds meer afspraken nagekomen. Wat bleef, is het wantrouwen tegen al wat uit het Noorden komt. De Barbaren uit Nederland bijvoorbeeld, maar ook die kakkineuze Parijzenaren. En in principe kent Frankrijk twee soorten mensen: zij die alleen maar rechten hebben en geen enkele verantwoording schuldig zijn en zij die verantwoordelijkheid hebben en geen rechten. Met beiden is het lastig zaken doen ook al vanwege de Franse dialectiek, die met weigeren begint, na aanhouden wordt gevolgd door een aarzelend “misschien”, en tenslotte, als je echt aandringt, met iets dat op een compromis lijkt. En dan dat ontzag voor de hiërarchie, zelfs de Duitsers kunnen daar nog wat van leren. Maar goed, de Franse taal zorgt, net als de Engelse trouwens, dat het allemaal wel heel beleefd blijft. En die kus op beide wangen of die nonchalante handdruk, geven toch ook wel iets van “er bij horen”. En als dat niet voldoende is, schuif dan aan, aan één van die lange, lange tafels waar overal in Frankrijk in ieder dorp, we met z’n allen genieten van het goede der aarde, onderstreept door heel veel wijn. Wat dat vooroordeel ten aanzien van de Nederlanders betreft, dat is redelijk onterecht. Natuurlijk we praten wel eens wat te hard en onze auto’s zijn wat Duitser, maar verder, ach. Wat de Parijzenaren betreft: ja, die weten het allemaal wel véél beter. En wat ze daar uitspoken in het Noorden…Neem Chirac, de grootvader des vaderlands, maar nu wel twee jaar voorwaardelijk. Heel schappelijk, maar wel dodelijk voor zijn plaats in de geschiedenis. Pétain werd na de oorlog het gevang ingegooid wegens collaboratie met de Nazi’s tijdens zijn Vichy regering, een donkere bladzijde in de geschiedenis hier en Chirac wordt daar nu aan gekoppeld als tweede President met een strafblad. Niet goed. En ook niet goed die ruzie tussen twee UMP partijleden: de nog steeds prachtige Rachida Dati, Europees parlementslid en burgemeester van het VIIe arrondissement van Parijs, gelegen in het 2de kiesdistrict waar minister president François Fillon zich wil laten gelden. Waarschijnlijk als springplank naar het burgemeesterschap van heel Parijs en dat dan weer als prima aanloop naar het Presidentschap… Regeren is vooruit zien, tenslotte. Een redelijk arremoeiïge vertoning.

Dati werd ook weinig geholpen, dat terwijl haar partij nog maar net allerlei voorstellen heeft gedaan om de vrouw in deze mannen wereld een plaatsje te geven. Want een 46ste plaats tussen 133 andere landen voor de gelijkheid tussen man en vrouw, siert een modern land niet. Slechts 7% van de Franse vrouwen heeft een leidinggevende functie in de bedrijven die beursgenoteerd zijn. In de volksvertegenwoordiging zijn zij met maar 18,5% vertegenwoordigd, in de Senaat met 22,7%. Dat moet op gesleuteld worden naar 40% in 2017 vindt Sarko’s partij. Intussen wil 52% van de Franse mannen het liefst met Ségolène Royal naar bed en maar 3,6% met haar rode partijgenote Martine Aubry. Trouwens bij de vrouwen doet Sarko het in bed met 11% beter dan zijn rode tegenstander François Hollande met maar 2,3% vrouwelijke begeerte. Dat is begrijpelijk, maar het blijft onbegrijpelijk dat het onrealistische verkiezingsprogramma van links (en ook linkse commentaren zijn het daar mee eens), dat om 250 miljard extra budget vraagt, toch nog steeds de meeste Fransen trekt. En ook onbestaanbaar: DSK heeft weer, weliswaar vanuit ver China, zijn visie en advies op de huidige politieke en economische situatie gegeven alsof hij nog steeds IMF-baas is. En ach ja, zijn arme niet armlastige echtgenote Anne Sinclair, zou Vrouw van het Jaar moeten worden vindt het vrouwenblad Terrafemina, duidelijk tonend er weinig van begrepen te hebben. Ja bij ons in Parijs. Ook geen goede plaats voor klokkenluiders trouwens… Vooral nu vlak voor de 850ste verjaardag van de Notre Dame, blijkt dat de klokken aan vernieuwing toe zijn. In 1789 werd 80% van alle Franse kerklokken omgesmolten tot revolutionaire kanonnen. Eén bleef er hangen in de Notre Dame, maar die mocht alleen dienst doen als alarm bel. Napoleon III schonk in 1856 vier nieuwe klokken, maar het werd nooit meer als voorheen. En nu gaan we dan voor 2,5 miljoen nieuwe harmonieuze klokken gieten. Minder harmonieus is de huur die gevraagd wordt voor “dienstbode” kamertjes, waar nu arme studenten vaak meer dan 40 euro per vierkante meter betalen. In Frankrijk zijn er bijna 50.000 van deze kamertjes en Parijs telt er ruim 20.000, waar de gemiddelde huur 515 euro is. Over die excessieve huur moet nu maar eens belasting worden betaald, tenzij de huur wordt verlaagd naar minder dan 20 euro per meter. De studenten kunnen niet wachten. Alleen, hoe contoleer je die maatregel? En ook de Franse dagbladen blijven zoeken. Le Monde is nu 100% eigenaar van haar digitale krant, maar de inkomsten blijven ver beneden pijl. En France-Soir heeft zijn gedrukte krant opgeheven en roept blij “le Web est l’avenir”. En zo kwam een eind, met een oplage van 60.000 exemplaren, aan het in de oorlog opgerichte blad, dat als enige in Frankrijk heeft kunnen melden dat het (tussen 1957 en 1961) meer dan een miljoen oplage had. Zo gaat veel teloor, maar na twee weken zijn er al 6000 abonnees op de Autolib (de allemans auto) in Parijs. En de Ritz gaat een nieuw leven tegemoet. Mohamed al-Fayed (ja Diana’s schoonvader) gaat het beroemde hotel weer terug brengen in zijn oude glorie. “The action always takes place at the Paris Ritz” bralde Hemmingway sippend aan zijn bloody mary, die daar werd bedacht en die nu 24 euro in de Hemmingway Bar kost. Voorlopig mogen 30 van de 500 werknemers 27 maanden lang de renovatie meemaken. Vol verwachting klopt hun hart.

Kijk, dat investeren in verbouwingen ligt ons hier in het Zuiden niet zo. Laat dat maar aan een nieuwe eigenaar over. Dus wordt het Carlton in Cannes voor de 9de keer in korte tijd verkocht en ook Le Martinez gaat van de hand. En in Nice is dat Le Palais de la Méditerranée. Monaco, waar een m2 appartement gemiddeld 66.500 euro kost (in Parijs is dat ‘maar’ 28.000 euri) doet ook mee met Le Méridien Beach Plaza. En in Antibes blijft men al jaren ploeteren aan de herbouw, van renovatie kun je niet spreken, van het Provençal. Menton daar en tegen zette de rem op de bouwvergunning van een nieuw vijf sterren hotel, maar ja, die hebben dan ook net een nieuw museum geopend: het Musée Jean Cocteau met de collectie van de Belg Séverin Wunderman. We zijn er snel naar toe gegaan, Cocteau was immers een held in mijn hbs-tijd. En ja de gekunde illustraties van de poëet en film regisseur zijn nog steeds fantastisch en doen soms aan de tekeningen van Picasso denken. Het opmerkelijke gebouw is van Rudy Ricciotti, maar het heeft met zijn gigantische kolommen eigenlijk weinig met Cocteau’s verfijnde lijnvoering te maken. Wel even naar toe gaan. Dat kunt u niet meer naar de tent op het strand van Pampelone, La Voile Rouge. In 1966 zonder vergunning neer gezet en uitgegroeid tot een bedevaart oord voor hen die veel geld wilden neer tellen voor champagne, drugs en uitbundig mooie vrouwen. Nu met het zand gelijk gemaakt, jammer, want zij vertegenwoordigde toch mede de aantrekkingskracht van St.Tropez. Net zoals dat vele kerken, abdijen en kloosters doen voor Frankrijk. Met de wet van 1905 die de scheiding tussen Kerk en Staat regelde, kwamen de gebouwen van voor die datum in eigendom van de staat. Kerkelijke gebouwen ná die tijd zijn eigendom van het kerkgenootschap, dat ook voor het onderhoud opdraait. Alleen met de huidige financiële situatie kan bruin en vooral de Staat het niet meer trekken, en kunt u voor vaak heel schappelijke prijzen de nieuwe eigenaar worden. Voor het geval u een commune wilt beginnen of zich wat ruimer wenst te behuizen. En zo gaan we na een jaar waarin de natuur voor 350 miljard aan schade veroorzaakte een nieuw jaar in. Het begin van de “Eeuw der Mens”, of wetenschappelijker “Anthropocene”, daarmee aangevend hoe de mens onze planeet heeft getransformeerd. Daarbij is ook veel goeds tot stand gekomen, rivieren werden gereguleerd, dammen en dijken gebouwd, diersoorten voor uitsterven behoed. De aarde is schitterend stelt men, en kan dat blijven, stelt men. Dat klinkt hoopvol. Dus aan de slag. De stortregens van twee maanden geleden, zorgden voor de tweede keer in korte tijd voor enorme wateroverlast en 800 miljoen schade. Maar nog steeds heeft men geen plan dit in de toekomst te voorkomen. Gelukkig is er het Conservatoire dat nu al 35 jaar probeert te behouden wat er te behouden valt aan de mediterrane kustgebieden. Het budget werd aanzienlijk verhoogd tot 55 miljoen, maar moet wel 70 bezienswaardigheden en 36.700 hectaren land dekken. Sinds 2005 hebben 24 boswachters in dienst van het Office National des Fôrets zelfmoord gepleegd, omdat ze niet meer tegen hun taak waren opgewassen. In de Var strijden nu nog 180 mannen voor het behoud van 110.000 hectaren bos, maar de Var telt wel 376.000 hectaren bos… En intussen spoelt steeds meer strand weg en worden alleen de stranden in de winter wat opgehoogd. En een vlinder legt zijn eitjes in onze palmen, waarna de larven stelsel matig onze palmen verwoesten. En het pesticide Cruiser OSR, dat gebruikt wordt om koolzaad te beschermen, decimeert de beienstand. En de olijven worden opgevroten door een wormpje en kregen verder een klap van de regen. De Eeuw der Mens. Laten we ons voornemen er in 2012 iets goeds van te maken.